همدم
چه طلوعي
چه طلوعي
و چه زيباست جهان
و جهان رنگ گل آبي عشق
و چه زيباست عبور از زندان
و چه زيباست عبور از تن خويش
وبه رؤيا رفتن
و به رؤيا ماندن
و دل خويش به او بسپردن
و كمي دور از ما همه جا مرگ و سكوت
همه جا گريه و اشك
همه جا تنهايي
و دل من به دلي خوش اينجا
ولي افسوس كه من تنهايم
ولي افسوس در اين غربت خويش
من به دنبال كسي مي گردم
يازدهم تير هشتاد
رنگ خزان
ناله باد نوایی در گوش
آسمان رنگ خزان
رنگ غروبي دلگير
رنگ تنهايي و مرگ
من به اميد طلوعي ديگر
من به اميد هوايي تازه
من به خلوتكده مردابم
من شدم همره ارواح خبيث
من شدم منتظر مرگ و سكوت
من سكوتم همه از تنهايي است
من فراموش شده در قفسم
من اميدم همه نوميد شده
و چه خوبست كه من مي ميرم
دوم تير هشتاد
گريه امان نمي دهد
سردی احساس همه
نشانه غربت من
يكه و تنها شده ام
در اين غبار بي كسي
گريه امان نميدهد
دلم به خون نشسته است
سردي روزگار من
چون شب تاريك و سياه
بغض عجيب بي كسي
قسمتي از سهم من است
گريه امان نمي دهد
گريه امان نمي دهد
خسته از اين زندگيم
خسته از اين در به دري
خسته از بي كسي و
خسته ز تنهايي خويش
گريه امان نمي دهد
گريه امان نمي دهد
بيستم خرداد هشتاد
بن بست
چه سکوتی
من فقط محو تماشاي سياهي شده ام
من در انديشه خود غرق و گمم
كو چه ها بن بستند
همه راهها بسته
روح من چون رودي
در سكوت
جاري اندر تن شب
من بيچاره تنها
شده ام روح شب تيره و تار
شده ام خون به رگ شب
به رگ ظلمت و مرگ
به رگ تنهايي
در افق مهر به زندان رفته
و به زنجير شده عاطفه هم
عاطفه مهر و محبت مه و اين تيره گي بي پايان
من و اين ظلمت شب اين همه خوبي و بدي
همگي رو به سكوت
همگي خسته از اين دنياييم
همه دلگير از اين رنج و غميم
و چه خوبست به همراه سكوت
مرگ هم بر سر ما پر بكشد
هشتم خرداد هشتاد
روبرو رنگ سراب
رنگ بي رنگي آب
و سراب
خالي از قطره آب
روبرو تشنگي و پشت سر بي آبي
همه مان غو طه وريم
اندر اين بي آبي
اندر اين بي مهري
اندر اين دشمني و بي خردي
راه برگشتي نيست
روبرو هم كه سراب
به كجا مي رود اين خسته تنم
رخت بر بسته ز پا طاقت هم
هر دو پايم خسته
و دو چشمم به سراب
من مردد كه روم سوي سراب
و مردد كه بمانم اينجا
و چه زشت است در اين وادي ترس
مرگ از تشنگي و تنهايي
شك و ترديد مرا خسته نمود
مي روم سوي سراب
مي روم سوي سكوت
دل من خوش به سراب
دل من خوش به غم وتنهايي
مي روم سوي سراب
مي روم سوي سكوت …
پنجم خرداد هشتاد
من چه تنها شده ام
آرزو مانده به دل
پاي من مانده به گل
رخت بر بسته خوشي از اينجا
همه جا درد و غم است
همه جا بد بختي
خانه ها زندان اند
مردمان زنداني
چهره ها زشت و سياه
همه در فكر پليدي هستند
من و اين مردم زشت خسته از هم شده ايم
من به همراه غم و غربت خويش
مي روم سوي سكوت
مي روم سوي هواي تازه
مي روم سوي سپيدي زمان
مي روم سوي جهاني ديگر
نام آن تنهايي است
من چه تنها شده ام
من به فكر غم خويش
و جهان بي رنگ است
و زمين پر ز سكوت و وحشت
و كمي خسته از اين تنهايي
تن رنجور من است
من چه تنها شده ام
من چه تنها شده ام
بيست و نهم ارديبهشت هشتاد
و چه زيباست طلوع
چه غروبي
چه غم انگيز
چه دلگير
من آواره چه سرگشته و غمگین شده ام
و غروب نيمي از درد من است
و غروب باعث دلتنگي است
و غروب غربت غم آن بيشتر است
و چه زيباست غروب غربت
من آواره به عشق وطنم
بر دلم بنشيند كمي از شادي و شور
من غريبم و غريبي دلتنگ
نفسم حبس شده در سينه
بغض راه نفسم را بسته
حلقه اشك به چشمم شده است
دلم افسرده از اين غربت و تنهايي خويش
و چه دلگير شده غربت من
و چه زيباست غروب غربت
و چه زيباست طلوع وطنم
بيست و پنجم ارديبهشت هشتاد
خار
بر تن زشت سکوت
مي نويسم غم خود
مي نويسم كمي از درد دلم
كمي از غمهايم
كمي از بي خردي ياران
كمي از رنگ شب تيره و تار
كمي از تيره گي عاطفه ها
كمي از محبت و قحطي آن
سايه ها اطرافم
همه بي پيكروروح
همه قاتل
همه جاني
همه دشمن
همه شان فكر خود و فكر ثبات بدي اند
دل من پر ز غم است
پر ز آواي سكوت
من به پرواز نمي انديشم
دور و بر نيست كمي نور حيات
من چرا نو ميدم
من چرا خسته از اين زندگي ام
و چرا يارانم همه شان دشمنم اند
من به پر واز نمي انديشم
خار در چشم من است
رنگ بي رنگي و ابهام فراوان شده است
من به روي زشتي بسته ام چشمانم
من چه غمگين هستم
بيستم ارديبهشت هشتاد
